Obertauern

In maart is het dan weer zover skiën in Oostenrijk natuurlijk. Maar nu in Obertauern. Een skigebied dat heel erg hoog op mijn lijst staat. Wel ja. Het dorp bestaat alleen maar uit hotels en massa’s sportwinkels. Geen echte bars en of terrasjes. Veel voormalige oostblokkers. Nog ruzie gehad met zo’n knaap. Wat een ontzettend lomp volk. Ik was in elk geval zo boos dat ik wel het hulpmiddel van Huub heb overwogen. Die vent wachtte echter zo lang met de start dat ik maar ben vertrokken. Het liefst had ik hem een beuk verkocht.

De heenreis hebben we in twee etappes gedaan. Vrijdag tot in München, dat zijn zo’n 660 km, makkie dus. Daar nog een Bayern-shirt voor Max gekocht. Zaterdag alle tijd, we hoeven nog maar 250 km. De lange file omzeilen we door binnendoor te rijden en bij Rosenheim weer op de snelweg. Dat stuk Rosenheim-Salzburg wat een crime zeg. Daar wordt toch zo slecht gereden. Ik heb me echt moeten inhouden om niet op elke kont te gaan rijden. Wat een slakken daar zeg. Een maar links rijden. Dan hebben wij Nederlanders de naam van NL=Nur Links, maar daar kunnen ze er ook wat van.

Het hotel was niet verkeerd. Lawens in Serfaus is veel mooier en net zo duur. Ja dat is wel een minpuntje in Obertauern, de hotels zijn erg duur. Het is wel ski-in, ski-out. We moesten 10 meter lopen en konden dan al de ski’s aanklikken. Hoppa naar beneden naar de liften. De eerste drie dagen heeft heeft het ontzettend gesneeuwd. Slecht zicht dus. Proberen niet op kracht te skiën in al die losse sneeuw. Moest ik ook wel want mijn conditie was toch veel slechter door de operatie. Je leert er wel van.De techniek wordt dan echte noodzaak. Dus brandende bovenbenen zijn dan ook veelal uitgebleven.

De restaurants waren niet verkeerd, ietsjes duurder dan St. Anton en Serfaus maar acceptabele prijzen. De hutten waren stuk voor stuk super, vele en erg gezellig. De mensen in het dorp zeer vriendelijk. Veel “iccen” = oostblokkers.

Goed het skigebied. Niet spannend, op een piste na dan, maar daarover later meer. Prima liftverbindingen, veel sneeuw, leuke hutten, maar korte afdalingen. Eigenlijk te kort. Dan DE AFDALING “Nur für geübte Skifahrer” stond er. Ik heb dat bord dus gemist. Makkie was het, althans het eerste stuk. Een rijtje. Wij ook stoppen. Om nu te zeggen dat het vanaf dat punt loodrecht naar beneden ging is een beetje overdreven. Maar dan ook alleen maar een beetje. Wat een steil stuk. Op zijn Max naar beneden dus. Dat betekent, goed kijken, een route kiezen en daar dan niet meer vanaf wijken. Het duurde wel ff voordat ik had gekozen. Een persoon bleef ondertussen stokstijf stil staan midden op de helling. Verdomd als het niet waar is, ik heb hem in een ruk en ook nog mooi naar beneden geskied. Yes!

De “Geschwindigkeitstrecke” dan. Zag er niet spannend uit vanuit de lift. Doe ik wel ff. Niet dus. Echt de eerste meters “im Flug”. De derde keer moest ik wel stoer doen. Er stonden namelijk mensen te wachte. Dus zelfs met “Stockeinsatz”. 87,4 km per uur. Ja zevenentachtig komma vier kilometer per uur. Zoals een enthousiaste vader dat hoort te doen een sms naar Max: ” de pappie 87,4 km per uur”. Antwoord van mijn oh zo dierbare zoon: “met de Alfa?”. Hij begint humor te krijgen de kabouter.

De sportwinkels tot slot. Een winkel gaf korting gelijk aan de leeftijd. Tja dan moet je wel. Een nieuw helm, die van mij zit echt niet lekker. Een Casco dus, een superhelm. Zelf nog een nieuw ski-jack gekocht van PeakPerformance, zwart met witte accenten, zeer fraai.