Skiën in maart 2012

Het kost wat moeite om Annemieke te overtuigen. Uiteindelijk gaan we dan toch, naar Hinterglemm. Ik reserveer een hotel op 100 meter van de Wiesenegglift. Niet verkeerd. Mooie, net gerenoveerde, badkamer, gedateerde inrichting van de kamer (donkerbruin) en een uitstekend ontbijt.
Het eten in de restaurants is gewoon goed. De skipistes zijn prima, alleen de sneeuw. Ook nu is het veel te warm. Vanaf 13.00 uur is het toch meer waterskien.
De eerste paar dagen weet ik hier absoluut niet mee om te gaan. Ik ben blij als we op heel erg harde sneeuw kunnen skiën. Totdat Annemieke mij zegt dat zij gewoon haar ski’s laat lopen. In de praktijk werkt dat ook bij mij. Weer iets geleerd.

Gerlos, toch maar nooit meer

Het dorp is niet echt spannend, dat wist ik nog. Het skigebied is toch minder. Zodra het maar een beetje waait gaat de skilift naar Zell Am Ziller dicht. Dat gebeurde dus heel vaak. Richting Konigsleiten is wel leuk. Hoewel er massa’s sneeuw is gevallen is de hoge temperatuur niet bevorderlijk voor de kwaliteit van de sneeuw. Jammer dus.
Het uit eten daarentegen is prima. We gaan 6 van de 8 keer naar het restaurant vlakbij de gondel. Prima en absoluut niet duur.
De laatste dag (vrijdag) sneeuwt het gigantisch. Alleen Gerlos is open. Een drukte van jewelste en heeeel weinig zicht. Niet leuk, ik stop na 2 afdalingen.
De reis terug moet tot helemaal beneden in het dal met sneeuwkettingen. Die klepperen trouwens de hele tijd tegen de wieldeksels aan. Achteraf bleek dat we ze niet op stand rijden hadden staan.
De reis terug gaat prima en de boys zijn ruim op tijd terug om oud-nieuw te vieren.

Gerlos, waarom ook alweer…..

Op verzoek van Max rijden we weer ‘s nachts. Echt leuk vind ik dat niet. OK om tussen 5 en 6 uur ‘s morgens te vertrekken, kein Problem. De rit gaat prima hoewel we smerig weer onderweg hebben. Gelukkig geen files. De Gerlosstrasse is dus echt niet sneeuwvrij. IJsplekken op de weg en alleen vast aangereden sneeuw. Gelukkig ligt er veel sneeuw.
De berg op naar ons hotel absoluut geen probleem. Ondanks het flinke pak sneeuw en de toch wel aardige helling geen sneeuwkettingen nodig. Of……..
De laatste 5 tot 1o meter, de parkeerplaats op en we komen ondanks de krachtpatsers Max en Tommy de helling niet op. Dus toch de sneeuwkettingen om. Bizar.
Het hotel ziet er prima uit. De kamers zijn kleiner dan op het internet wordt getoond, och ja.
Max en Tommy willen al de eerste dag gaan skiën. Ik ga ook mee. De gondels gaan niet (storing) dus moeten we met de bus naar Konigsleiten.
Foutje dus van mij om te proberen het tempo en het constant blijven gaan van de mannen bij te houden. Jeetje, de eerste dag al in de verzuring.

Ante ski 2011

Geen typefout. Apres-ski is na het skiën. Ante-ski is voor het skiën. DJ Otzi heeft het liedje ook gezongen: Einen Stern der deinen Namen traegt. Of is het een satelliet die zo heet: Ariane. Niks mis met de naam. De vriendin van Max uit Duitsland. No problemas. Laat ik het kort samenvatten. Max is hyperactief qua sporten. Ariane is het tegenovergestelde.
Ik heb sowieso niet zoveel zin om 3 uur in totaal langer over de rit te doen. Na, wat achteraf blijkt de laatste, logeerpartij bij ons is Max het inactieve een beetje beu. Het gaat dus mis. Ze gaat niet mee want het is uit.
Plan 2, van ons, kun je niet iemand anders vragen? Ideetje: Tommy? Bingo, het wordt Tom wat er ook gebeurd. Want zoonlief gaat toch nog een keer richting Freiburg. De afspraak met Tommy staat echter.

Skiën Kerstmis 2011

Wel gereserveerd maar nu zonder Britt. Ik had al geroepen voor de sollicitatie:”Ik hoop dat je niet mee kunt gaan op wintersport, want dan heb je de baan”. En nu komt het. Max polst of Ariane dan in haar plaats mee mag gaan. Mijn antwoord:”Dat moet aan de Directie worden voorgelegd”. Hij interpreteert dat als een ja en gaat dat al bespreken met Ariane. Oh, was ik maar duidelijker geweest. Haar meenemen in plaats van Britt, ok. Maar wat betekent dat allemaal. De hotelkamer is betaald. Kein Problem also. Ariane ophalen, ze woont in de buurt van Freiburg, betekent een extra reistijd van zo’n kleine 3 uur. Ja hallo daar heb ik dus geen zin in. Wordt vervolgd.

Kerst 2011 Gerlos

Daar zijn Britt en Max nog niet geweest. We moeten wel naar Gerlos want Gertud en Bernhard in St. Anton hebben geen plaats. Dus na ampel beraad wordt Gerlos geselecteerd en uiteraard uit en te na uitgeplozen. Ik vind een hotel op loopafstand van de skilift. Niet verkeerd dus. We moeten nu wel via München maar dat is een kwestie van de goede vertrektijd prikken.

Skiën Maart 2011

Jawel, Serfaus. Bij Renate en Lambert in super mooi verbouwde hotel. Van naamloze categorie naar Hotel Garni. Het skigebied van Serfaus blijft fraai. Mooie afdalingen van gemakkelijk naar zeer moeilijk. We treffen ook Bernard en Gertrud met twee vrienden van hen. Jeetje die Oostenrijkers hebben humor. Op het terras van de Masner hütte zien we hen en dat gaat gepaard met de nodige Birne schnapps. Kijk, qua techniek kan ik natuurlijk niet tippen maar qua Schuss gaan durf ik wel. Vooral ook omdat het niet druk is en ik de route goed ken. De vrouwen laat ik in elk geval achter me. Waarbij toch wel ff mag worden opgemerkt dat Gertrud een zeer goed skister is.

Overigens rijden we terug via de Fernpass. De Fernpass is geen succes. Niet vanwege de file maar door een ontzettende slak voor ons. Echt een ontzettende slak. Overal maximaal 75% van de toegestane snelheid. Dus niet in met dansend ritme naar boven, door al die mooie haarspeldbochten. Maar…….. Vanaf het moment dat we op de snelweg zijn nauwelijks verkeer. Dus gassen. Duhh. Ik zit net ff boven de 190, rechte weg geen voorliggers, goed zicht, krijg ik een order uit de pits. “Ik vind het niet prettig als je zo hard rijdt”. Ik wilde alleen maar de topsnelheid klokken, meer niet. Nu weet ik niet hoe hard de Renault kan. Zo te voelen aan de ruimte onder het gaspedaal kan hij echt heel hard. Mijn tijd komt nog. Althans dat hoop ik.

Obertauern

In maart is het dan weer zover skiën in Oostenrijk natuurlijk. Maar nu in Obertauern. Een skigebied dat heel erg hoog op mijn lijst staat. Wel ja. Het dorp bestaat alleen maar uit hotels en massa’s sportwinkels. Geen echte bars en of terrasjes. Veel voormalige oostblokkers. Nog ruzie gehad met zo’n knaap. Wat een ontzettend lomp volk. Ik was in elk geval zo boos dat ik wel het hulpmiddel van Huub heb overwogen. Die vent wachtte echter zo lang met de start dat ik maar ben vertrokken. Het liefst had ik hem een beuk verkocht.

De heenreis hebben we in twee etappes gedaan. Vrijdag tot in München, dat zijn zo’n 660 km, makkie dus. Daar nog een Bayern-shirt voor Max gekocht. Zaterdag alle tijd, we hoeven nog maar 250 km. De lange file omzeilen we door binnendoor te rijden en bij Rosenheim weer op de snelweg. Dat stuk Rosenheim-Salzburg wat een crime zeg. Daar wordt toch zo slecht gereden. Ik heb me echt moeten inhouden om niet op elke kont te gaan rijden. Wat een slakken daar zeg. Een maar links rijden. Dan hebben wij Nederlanders de naam van NL=Nur Links, maar daar kunnen ze er ook wat van.

Het hotel was niet verkeerd. Lawens in Serfaus is veel mooier en net zo duur. Ja dat is wel een minpuntje in Obertauern, de hotels zijn erg duur. Het is wel ski-in, ski-out. We moesten 10 meter lopen en konden dan al de ski’s aanklikken. Hoppa naar beneden naar de liften. De eerste drie dagen heeft heeft het ontzettend gesneeuwd. Slecht zicht dus. Proberen niet op kracht te skiën in al die losse sneeuw. Moest ik ook wel want mijn conditie was toch veel slechter door de operatie. Je leert er wel van.De techniek wordt dan echte noodzaak. Dus brandende bovenbenen zijn dan ook veelal uitgebleven.

De restaurants waren niet verkeerd, ietsjes duurder dan St. Anton en Serfaus maar acceptabele prijzen. De hutten waren stuk voor stuk super, vele en erg gezellig. De mensen in het dorp zeer vriendelijk. Veel “iccen” = oostblokkers.

Goed het skigebied. Niet spannend, op een piste na dan, maar daarover later meer. Prima liftverbindingen, veel sneeuw, leuke hutten, maar korte afdalingen. Eigenlijk te kort. Dan DE AFDALING “Nur für geübte Skifahrer” stond er. Ik heb dat bord dus gemist. Makkie was het, althans het eerste stuk. Een rijtje. Wij ook stoppen. Om nu te zeggen dat het vanaf dat punt loodrecht naar beneden ging is een beetje overdreven. Maar dan ook alleen maar een beetje. Wat een steil stuk. Op zijn Max naar beneden dus. Dat betekent, goed kijken, een route kiezen en daar dan niet meer vanaf wijken. Het duurde wel ff voordat ik had gekozen. Een persoon bleef ondertussen stokstijf stil staan midden op de helling. Verdomd als het niet waar is, ik heb hem in een ruk en ook nog mooi naar beneden geskied. Yes!

De “Geschwindigkeitstrecke” dan. Zag er niet spannend uit vanuit de lift. Doe ik wel ff. Niet dus. Echt de eerste meters “im Flug”. De derde keer moest ik wel stoer doen. Er stonden namelijk mensen te wachte. Dus zelfs met “Stockeinsatz”. 87,4 km per uur. Ja zevenentachtig komma vier kilometer per uur. Zoals een enthousiaste vader dat hoort te doen een sms naar Max: ” de pappie 87,4 km per uur”. Antwoord van mijn oh zo dierbare zoon: “met de Alfa?”. Hij begint humor te krijgen de kabouter.

De sportwinkels tot slot. Een winkel gaf korting gelijk aan de leeftijd. Tja dan moet je wel. Een nieuw helm, die van mij zit echt niet lekker. Een Casco dus, een superhelm. Zelf nog een nieuw ski-jack gekocht van PeakPerformance, zwart met witte accenten, zeer fraai.

Serfaus de rit

Ja, terug in Serfaus. Naar hotel Lawens. Bij renate en Lambert. Gezellie. Ze geven je een gevoel van thuiskomen en thuiszijn. Geen pension meer maar Hotel Garni. Schitterend verbouwd maar dat valt allemaal te lezen in mijn stukje over Zomer 2010.

De reis, een nieuwe belevenis. Britt en Max zullen ook rijden. Ik wil toch aftrappen. Dat heeft alles te maken met het luistteren. Luisteren of de auto soepel loopt, geen rare geluidjes die op problemen kunnen duiden. Idee fix? Bij de grens (NL-D) neemt Britt het stuur over. Ze rijdt echt super. Zo relaxt en zelfverzekerd. Ik bedoel we rijden weer ‘s nachts, ga er maar aan zitten. Een relatief onbekende auto, donker, Duitse snelweg. Natuurlijk wil ik aankomen. Tussendoor dus Max en Annemieke. Ieder maar één deel. We rijden over de Fernpass en het nieuwe stukje Autobahn. Dinsdag 15 december rond 11 uur ‘s avonds vertrekken we. De kids rijden prima. Het verkeer is lekker rustig.